Zoals wat? Nou, per januari stop ik met mijn baan en ergens tussen maart en september 2020 hopen Danny en ik te emigreren… naar Noorwegen! Dat het niet IJsland wordt, is uiteraard niet helemaal een verrassing meer. Deze site ‘Natuurlijk Noorwegen’ noemen was een vreemde keuze geweest als we naar IJsland zouden gaan. Maar hoezo deze change of plans?

Mooi maar moeilijk IJsland
Na onze roadtrip kwamen we meer en meer tot de ontdekking dat we het leven dat we zoeken, niet kunnen vinden in IJsland. Het vinden van woonruimte dat aan onze wensen voldoet (zie de vorige blog), was hierbij een belangrijke factor maar zeker niet de enige. Door het faillissement van luchtvaartmaatschappij WOW Air raakten er halverwege 2019 ineens veel IJslanders werkloos én stortte de toerismesector in. De kans op het vinden van werk werd hierdoor een stuk kleiner en daarmee ook de kans om een IJslands leven te kunnen permitteren. 

-Voor de beeldvorming: een heel klein, simpel appartement op een locatie die op geen énkele manier aan onze wensen voldoet, kost in IJsland al snel € 1.250,- aan kale huur.-

Daarnaast zorgt de lastige taal voor een flinke barrière en zouden we mede hierdoor grote moeite hebben om een sociaal leven op te bouwen. Ook het regelen van alle documentatie zou geen makkie worden. Bijvoorbeeld het regelen van een kennitala.

Kennitala
Een kennitala is een soort IJslands persoonsnummer dat je nodig hebt om te mogen werken, een bankrekening te openen en om woonruimte te huren. Vrij essentieel dus. 
Maar nu komt de grap: om een kennitala aan te kunnen vragen, heb je een vast woonadres in IJsland nodig. Dat gaat wat lastig aangezien je dus een kennitala nodig hebt om woonruimte te kunnen huren. Hoe dan?!

Het klopte niet
Nou gaan wij er natúúrlijk niet van uit dat emigratie een gemakkelijk proces is. Integendeel. Maar werkelijk alles dat we uitzochten, bleek extreem moeizaam of zo goed als onmogelijk om voor elkaar te krijgen. Al met al leek niks op z’n plek te vallen en raakten we meer en meer teleurgesteld en gedemotiveerd.

De wens om weg te gaan en een ander soort leven op te bouwen was er nog in alle hevigheid. Sterker nog, inmiddels was er in Nederland sprake van de zoveelste hittegolf waardoor de drang om een land met een (in mijn ogen) normaler klimaat op te zoeken, bijna onhoudbaar werd. 

Noorwegen?
Toen ik tijdens een van de vele online zoektochten per ongeluk op een soort Noorse Marktplaats terecht kwam, ontdekte ik ineens dat er in Noorwegen prachtige woningen te huur staan die wél volledig aan onze wensenlijst voldoen! En voor een prijs waar je in IJsland een enkel kamertje van 3×4 voor kunt huren!

De rust, ruimte, natuur en onherbergzaamheid waar we naar op zoek zijn, vind je binnen Scandinavië natuurlijk niet alleen in IJsland. Noorwegen is net zo goed een waanzinnig mooi land vol met alles waar Danny en ik van houden: bergen, meren, watervallen, bos, noem maar op. Hoe meer we erover praatten, hoe meer Noorwegen een serieuze optie werd. Alles wat in IJsland vreselijk moeilijk zou worden, leek in Noorwegen haast een eitje te zijn.

Natuurlijk Noorwegen!
Na lang wikken en wegen, toch wéér zoeken naar IJslandse woningen, foto’s bekijken en informatie opzoeken, hakten we de knoop door: we gaan naar Noorwegen!

Toen we eenmaal deze keuze hadden gemaakt, konden we stappen zetten. We meldden ons aan voor een cursus Noors en planden voor oktober een verkenningstocht door het gebied dat we voor ogen hebben. 

De verkenningstocht
Ook deze roadtrip was fantastisch. Nadat we de drukte van de grotere steden achter ons hadden gelaten, troffen we alles waar we eerder in IJsland tevergeefs naar zochten: vele mooie, gezellige dorpjes. En buiten deze dorpjes aan de lopende band de typisch kleurrijke Scandinavische, houten huizen. Tussen de bergen, tegen een bosrand en uitkijkend op een meer… hélemaal onze droom!

Omdat we al onze overnachtingen via AirBnB hadden geboekt, konden we ook vaak een klein kijkje nemen in het Noorse leven. Het gevoel dat we misten in onze IJslandse zoektocht, kregen we in Noorwegen des te meer: alles viel op z’n plek.

Op naar het nieuwe jaar
Toen werd het toch echt tijd om een grotere stap te zetten. Om tijd en ruimte te creëren voor alle voorbereidingen, besloot ik om te stoppen met mijn baan (aaaahh!!). Doodeng maar ook fijn. Nu kunnen we ons per 1 januari 2020 volop richten op alle stappen die komen gaan.

Een onderdeel van onze roadtrip was om verschillende dorpen en stadjes te bezoeken om hopelijk een paar te vinden waar we onszelf wel zouden zien wonen. We hadden een fictieve plaats in gedachten in een bergachtige omgeving, met ruimte, rust en natuur maar wel enige vorm van levendigheid, bijvoorbeeld in de vorm van een gezellige dorpskern, een cafeetje of twee en toch zeker één slijterij!

Dat gebeurde niet. Aan adembenemende natuur geen gebrek maar echt leuke, pittoreske, gezellige dorpjes… Deze bleken spaarzaam.

Iedere keer als we dachten een aardige plaats te hebben gevonden bleek er wel iets ‘mis’ mee. Zo was er Eyrarbakki, een op het oog leuk dorpje, mooi gelegen aan de kust en met kleurrijke huisjes. Bij nadere inspectie ontdekten we dat het echter vrijwel volledig verlaten is omdat de natuurkrachten hier de strijd hebben gewonnen.

De haven van Eyrarbakki was ooit één van de belangrijkste havens van IJsland en maakte van de plaats hét handelscentrum van het zuiden. Maar vanwege continue windkracht 10 en woeste golven was het op z’n zachtst gezegd een flinke uitdaging voor de boten om de haven te bereiken. Toen er eenmaal een veiliger alternatief was gebouwd en de haven overbodig werd, vertrokken de inwoners al snel uit het kustplaatsje, op zoek naar een iets minder gure bestemming.

En dan was er de plaats Hveragerði, niet ver van Reykjavík en bij toeristen bekend vanwege de hotspring in de rivier ernaast. Dit stadje bleek een bijzonder risico te bevatten voor de inwoners. De hotspring vlakbij verklapt het al een beetje: Hveragerði ligt in een nogal geothermisch gebied waardoor er in het verleden al meermaals spontaan een geiser ontstond… midden in iemands huis.

Niet echt ideale woonomstandigheden dus. 

We hadden ook hoop gevestigd op Akureyri, dat wel de hoofdstad van Noord-IJsland wordt genoemd. Het is buiten de Reykjavík regio de grootste stad van het land. Nou heb je er misschien automatisch een voorstelling bij van een grote stad maar bedenk je dan dat er in heel IJsland slechts zo’n 360.000 mensen wonen. Akureyri heeft een inwoneraantal dat ongeveer gelijk is aan dat van Winschoten: ruim 18.000.

We bleken er uitstekend te kunnen borrelen bij een heel gezellig backpackers hostel. Ook troffen we de trollen Grýla en Leppalúði, de ouders van de ‘Yule Lads’, de IJslandse kerstjongens, waarmee ik natuurlijk op de foto moest! Over het bijzondere kerstverhaal van deze Yule Lads en hun kannibalenouders misschien later meer.

Tot slot kon ik mijn hart ophalen in de prachtige boekhandel die deze plaats rijk is (mét uitgebreide Dagsson collectie, IJslandse cartoonist met heerlijke zwarte humor).
Desondanks zagen we onszelf ook in Akureyri niet gelukkig worden. Het had van alles net niks. Niet de ruige natuur waar je van de ene verbazing in de andere valt en niet de levendigheid van een echte stad.

Het gebrek aan leuke potentiële woonplaatsen was, zoals gezegd, voor ons een flinke tegenvaller. Als je je volledige vertrouwde leven wil gaan achterlaten, is het prettig om te weten dat je er een fijne plek voor terugkrijgt.

Deze fijne plek leken we niet te gaan vinden in IJsland. Wat nu?

We keken onze ogen uit en zelfs alles dat ik 5 maanden eerder, tijdens mijn eerste trip naar IJsland, ook al had gezien, bleef me verbazen, emotioneren en verwonderen.

We zagen tientallen sensationele watervallen, indrukwekkende gletsjers, imposante vulkanen, buitenaards lijkende lavavelden en ruige kustlijnen. Wat een land… Honderden foto’s maakten we en sommige locaties bezochten we, als we de kans kregen, zelfs twee keer. We konden er geen genoeg van krijgen.

We aten zalm en lam en pizza met jam. We speurden naar puffins, walvissen en elanden en moesten meermaals op de rem voor plotseling overstekende schapen. We chillden in geothermische baden en dronken koolzuurhoudend (!) mineraalwater direct uit de bron.

Ondertussen, al rijdend door de constant veranderende omgeving, praatten we veel over onze gezamenlijke droom van emigreren. Waar Danny eerst nog niet zo overtuigd was dat onze nieuwe bestemming IJsland moest worden, en zelf wel een groot voorstander was van bijvoorbeeld Spanje, raakte hij per afgelegde kilometer meer en meer enthousiast.

Helaas kwam tijdens de roadtrip ook de grote domper. Daarover in de volgende blog meer.

Ook als je je nog nooit hebt verdiept in emigratie, kun je bedenken dat het niet een gemakkelijk en snel proces is. Want hoe zit het met de documentatie? En is er woonruimte te vinden? En werk? Is de taal wel onder de knie te krijgen?
Allemaal vragen die in deze periode door mijn hoofd gingen.

Mijn omgeving reageerde eerst wat sceptisch. Men vond het vooral schattig dat ik zo enthousiast was maar leek nog niet helemaal te geloven dat het menens was. Danny en ik praatten er veel over en waren het over één ding heel erg eens: we willen weg! Het bekende, veilige, makkelijke leven in Nederland achterlaten, alle zekerheden loslaten en opnieuw beginnen in een land met een andere manier van leven.

De taal
Als onderdeel van onze oriëntatie, begon ik me een beetje te verdiepen in de IJslandse taal. Ik hou erg van taal en mede daarom heb ik het nooit ongelooflijk lastig gevonden om de basis van een nieuwe taal te leren. Behalve bij IJslands. IJslands is een ander verhaal. IJslands is het neusje van de zalm hoor, als het gaat om moeilijke talen. Om te beginnen het alfabet, dat welgeteld 10 tekens meer heeft dan het alfabet dat wij kennen. Daarnaast lijkt alle logica, die we wel zien in de meeste andere Germaanse talen, volledig te ontbreken.

Een klein voorbeeld:
Vijf = fimm
Zes = seks
Zeven = sjö

Tot zover niet heel raar. Maar dan het volgende: ‘vijfde’ is ‘fimmti’ in het IJslands. Ook niet vreemd. Je hebt net gelezen dat ‘zes’ in het IJslands ‘seks’ is en ‘zeven’ ‘sjö’ dus je zou verwachten dat ‘zesde’ dan iets is als ‘seksti’ en ‘zevende’ misschien ‘sjötti’ maar nee: 

Zesde = sjötti
Zevende = sjöundi

Logisch toch?

Nee, vind ik ook niet. Dit soort onlogica maakt het niet bepaald makkelijk om deze taal eigen te maken. Gelukkig spreekt bijna de hele IJslandse bevolking extreem goed Engels dus we zouden ons wel kunnen redden. Maar wil je écht onderdeel worden en je thuis voelen in een ander land, is het volgens mij wel noodzakelijk om de taal redelijk machtig te zijn. Een flinke uitdaging dus.

Werk
Mijn Google-speurtocht leverde me de kennis op dat ik met name in toerisme een redelijke baankans zou hebben. Toerisme is de op één na belangrijkste sector voor de IJslandse economie en banen in deze sector vereisen lang niet altijd dat je IJslands spreekt. Engels is uiteraard wel erg belangrijk. Ik maakte daarom een nieuw CV, in het Engels en speurde banensites af. Niet om direct al te solliciteren, wel om een idee te krijgen van mijn kansen en de mogelijkheden. Met enige regelmaat trof ik vacatures waar ik voor in aanmerking zou kunnen komen.

Wonen
Verdiepen in de IJslandse woningmarkt deed ik in deze periode nog weinig. Ik had tot dan toe nog maar een klein deel van het land gezien en Danny natuurlijk nog helemaal niks. We hadden dus nog geen idee in welke regio we moesten zoeken. Wel spraken we veel over de omgeving waar we in wilden komen te wonen. Tijdens onze roadtrip zouden we onze ogen open gaan houden voor kleine plaatsen, omgeven door ruige natuur maar binnen fatsoenlijke rijafstand van de wat meer bewoonde wereld. Dit leek ons uitstekend haalbaar.

Met alle kennis die ik had opgedaan, kon ik op dit moment concluderen dat emigreren naar IJsland een tijdrovende maar zeker niet onmogelijke opgave zou worden.

Ondertussen kwam onze roadtrip steeds dichterbij!

En dat klopte.

Nadat we tijdens de spaarzame uren daglicht op maandag prachtige bevroren watervallen, een nationaal park met een bijzondere geschiedenis en de beroemde geisers hadden bezocht, voelde ik al een enorme weerstand bij het idee dat ik 6 dagen later weer terug moest naar Nederland.

Op dinsdag, na het zien van nog meer magisch natuurschoon, wist ik zeker dat dit niet m’n laatste keer in dit waanzinnige land zou zijn en op woensdag lag ik ‘s avonds in mijn hotelbed te zoeken naar werk en woningen in IJsland.

Ik voelde me er zo thuis. Niet alleen vanwege al het moois maar ook zeker vanwege de rust, de ruimte, de cultuur, de IJslandse manier van leven en, ja écht, ook de temperaturen.

Op donderdag raakten we tot op de onderbroek doorweekt van de eindeloze regen tijdens een hike naar een hooggelegen waterval. Mijn hoop was dat mijn paspoort daarbij dusdanig beschadigd zou raken door de regen, dat het ongeldig zou worden en ik niet op het vliegtuig naar Nederland zou worden gelaten. Helaas. Het papier is er weliswaar wat rimpelig van geworden, het paspoort bleek nog net zo geldig als voorheen.

Vrijdags was ik zo hard aan het genieten van de fantastische gletsjerhike dat ik geen ruimte had om op te zien tegen de terugvlucht maar op zaterdag kwam, dobberend in het warme, heilzame water van de Blue Lagoon, de opstandige puber in mij naar boven. ‘Ik wil echt, echt, écht niet terug!! Ik gá gewoon niet terug! Ik verscheur m’n vliegticket en verstop me onder m’n hotelbed! Ik wil nooit, maar dan ook nóóit weer naar Nederland!’

Braaf als ik ben, stond ik in de nacht van zaterdag op zondag natuurlijk wel gewoon met m’n backpack klaar in de lobby van het hotel om door Trausti, onze IJslandse reisleider, weer naar het vliegveld te worden gebracht. Met pijn in mijn hart vlogen we een paar uur later richting Amsterdam en zat mijn eerste reis door IJsland er echt op.

Na de landing, het wachten op de bagage en het afscheid nemen van de reisgenoten, kwam het enige leuke aan mijn terugkomst: mijn vriend Danny weer zien. Hoe fijn dit ook was, ik zat de hele rit naar huis huilend in de auto en maakte hem gelijk duidelijk dat mijn emigratiewens, waar ik hem in de afgelopen week meer dan eens over geappt had, geen grapje was.

Wonen in een land waar de mens zich moet aanpassen aan de natuur (zo hoort het!) in plaats van andersom en waar een hittegolf inhoudt dat het kwik misschien net de 20 graden aantikt. Ik zag het helemaal zitten.

Gelukkig is Danny de beroerdste niet en begon hij vanaf dat moment met mij mee te dromen over een ander leven. Hij nog enigszins twijfelachtig over IJsland, ik natuurlijk volledig overtuigd. Ik had mijn ware thuisland gevonden! We besloten om onze gezamenlijke vakantie in mei 2019 in ieder geval in IJsland door te brengen en al snel werd de roadtrip geboekt.

Vanaf dat moment bleef het niet alleen bij dromen maar begon ik me ook te verdiepen in wonen en werken in IJsland.

Aan al deze schoonheid hangt een flink prijskaartje en dus begon ik lang geleden met sparen voor deze bestemming. Ondanks dat dit niet met honderden euro’s per maand verliep, had ik na verloop van tijd toch voldoende bij elkaar gesprokkeld om een mooie reis te boeken. Maar zoveel geld in één keer uit durven geven, is niet een van mijn talenten. Ik word dan bang dat, direct na het overmaken van het bedrag, mijn wasmachine het spontaan begeeft, er ineens op drie plekken in mijn huis lekkage optreedt én ik m’n baan kwijtraak. 

Toen mijn spaarrekening in 2018 door een erfenis echter plots flink gespekt werd, was het moment dan toch eindelijk daar! Ik zocht een mooie groepsreis uit die in december zou plaatsvinden en durfde warempel te boeken (én het geld over te maken!).

Na heel veel nachten slapen en wederom veel geld uitgeven – een warme, wind- en waterdichte winterjas, goede wandelschoenen, wollen wandelsokken, etc. zijn een must in IJsland in de winter – werd het uiteindelijk vanzelf die ene zondag in december. Eindelijk stapte ik voor het eerst op het vliegtuig naar Reykjavík om mijn jarenlange droom werkelijkheid te laten worden.