Zoals jullie vorige week hebben kunnen lezen, bevalt het ons ontzettend goed in Noorwegen en huren we een mooi huis op een prachtige plek. Dankzij de oude ramen en de ligging van het huis ten opzichte van de berg naast ons, is het er echter in de koudste weken van het jaar wel érg koud. Ook is onze woonplaats Ryfoss heel ver weg van alles. Ver weg van een stad met alle faciliteiten en ver weg van treinstations, havens en vliegvelden. Voor ons redenen genoeg om op zoek te gaan naar een nieuwe plek van waaruit we Noorwegen verder kunnen gaan ontdekken.

Omdat er een groot gebrek aan huurwoningen is in Valdres, moesten we onze wens opgeven om in deze regio te blijven.

Toch naar Telemark
Beetje bij beetje verbreedden we onze zoektocht. Na verloop van tijd keken we onder andere naar huizen in de meer zuidelijke provincie Telemark. De trouwe lezers van deze blog weten het misschien nog; vóór onze emigratie hadden we onze pijlen ook al op deze provincie gericht.

En zo kwam het dat we ineens een bezichtiging hadden bij een huis net buiten Drangedal, op 5,5 uur rijden van Ryfoss. Een wat moderner huis van nog maar 8 jaar oud, met vierdubbel glas dat, dankzij de goede ligging, het hele jaar in de zon staat. Achter het huis ligt een groot bos met een meer en vanuit de tuin kijk je uit op een dal.

Slapeloze nachten
Als je dit allemaal leest, denk je misschien dat het een makkelijke keuze was, dit huis heeft immers alles wat we zochten. Maar nee. Het idee dat we ons Scandinavische paleis moesten gaan verlaten, het huis waar ons Noorse leven is begonnen, het huis dat in de zomermaanden een heerlijke plek is om te wonen en dat in een fenomenaal mooie omgeving staat… Poe, dat bleek ineens een vreselijk moeilijke beslissing! Zoals ik in een eerdere blog al aangaf, hebben we meerdere flip-overvellen volgeschreven met voor- en nadelen, hebben we er eindeloos over gepraat en zelfs wat slapeloze nachten van gehad. Deze keuze bleek onverwacht zooo veel moeilijker dan de veel grotere beslissing die we vorig jaar zomer moesten nemen. 

Uiteindelijk hebben we, voornamelijk vanwege alle praktische voordelen, er toch voor gekozen de huur op te zeggen van onze småbruk in Ryfoss en het contract te tekenen voor het modernere en iets burgerlijkere (bleh ) huis in Drangedal. 

Autoooo, vliegtuug, d’n trein, d’n boot (en andere voordelen waar geen Rowwen Hèze liedje bij past)
De praktische voordelen die ons over de streep trokken zijn natuurlijk niet alleen het vierdubbel glas en de ligging in de zon. Drangedal zelf ligt op een kwartiertje rijden en heeft meerdere supermarkten, een treinstation, een mooi meer met strandje én een heuse strandbar.

Op een uur rijden liggen de steden Porsgrunn en Skien, waar we zo’n beetje alles kunnen vinden wat we ooit maar nodig zullen hebben. Ook is daar een ziekenhuis. Hopelijk gaan we dat nooit nodig hebben maar het is toch een prettig idee dat, mocht je eens je been breken, je ‘slechts’ 1 uur verwijderd bent van een ziekenhuis in plaats van 2,5 uur. 

Voor vrienden en familie die langs willen komen, of als wij zelf naar Nederland willen, is onze nieuwe woonplek ook een vooruitgang. Vanuit Langesund en Kristiansand, waar de boten uit Denemarken en vanaf april uit Eemshaven aankomen, is het respectievelijk nog ruim 1 en 2 uur rijden naar ons huis. Kom je met het vliegtuig, dan hoef je vanaf luchthaven Torp nog slechts 1,5 uur te reizen. 

Vanuit Drangedal rijden we dus ook in een uurtje naar de zee. Dat biedt troost voor het gemis van de hoge bergen. Want waar we nu omgeven zijn door bergen van 2000 meter, reiken de ‘heuvels’ rondom ons nieuwe huis niet hoger dan 700 meter.

Mooie vooruitzichten
Het deel van Telemark waar wij komen te wonen is dus iets minder ruig dan Valdres maar heeft toch ook ontzettend veel moois te bieden. Het is niet voor niets dat we pre-emigratie al in Telemark wilden wonen.
We verheugen ons erop om weer een heel ander soort omgeving te verkennen, in de winterzon op onze veranda te zitten, in de zomer te zwemmen in het meer achter ons huis én niet iedere keer zo’n tering-eind te hoeven rijden voor vrijwel alles.

(En stiekem verheugen we ons ook nu al op de weekenden in het voorjaar en de zomer waarin we naar Valdres gaan voor weer een mooie topptur )

Nu gauw weer verder met dozen inpakken want over een week gaan we al verhuizen! Stress!

En zo begon ons nieuwe leven in een land dat we nog nauwelijks kenden en waar we alles nog moesten ontdekken.

Ondertussen zijn we dus alweer ruim een jaar verder. Nu we alle seizoenen een keer hebben meegemaakt (inmiddels is de eerste sneeuw zelfs alweer gevallen én gesmolten) is dit een mooi moment om de balans op te maken.

Terug naar Nederland?
De belangrijkste conclusie na een jaar Noorwegen is toch wel dat we hier absoluut niet weg willen. Geen haar op mijn hoofd die erover denkt om weer in het drukke, volle, gehaaste Nederland te wonen!

Overigens heb ik heus enorm genoten van mijn bezoekje aan Nederland, eind augustus. Voor het eerst sinds onze emigratie kon ik m’n vrienden weer in real life zien, cocktails en speciaalbiertjes drinken (zonder failliet te gaan) en door de HEMA struinen. Heerlijk! 

Desondanks hoef ik echt niet weer terug naar mijn oude leven. Nee, Noorwegen bevalt ons veel te goed. Het is fantastisch om omgeven te zijn door rust, ruimte en ruige natuur. We zijn veel meer buiten dan toen we in Nederland woonden en we wandelen en hiken ons suf. Er is dan ook zo ongelooflijk veel moois te ontdekken in de omgeving. 

Ook als het gaat om de wat meer praktische zaken hebben we aardig onze draai gevonden en we zijn behoorlijk gewend geraakt aan de Noorse manier van leven. We zijn zelfs positief verrast als een online besteld product ‘al’ na 4 dagen bezorgd wordt! 

We zouden geen Nederlanders zijn als we niet ook wat te klagen zouden hebben. Om de minder positieve kanten uit te kunnen leggen en daarmee ook de redenen voor onze aanstaande verhuizing, zal ik eerst even wat beter uitleggen hoe en waar we wonen.

Småbruk met enkel glas
We wonen op een zogenaamde småbruk (soort kleine boerderij) met een enorm stuk grond eromheen. Dit huren we er niet bij maar we kunnen wel overal komen en het voelt als onze eigen tuin.
Op dit terrein staan her en der allerlei schuren en hutjes waar van alles te vinden is aan hout, gereedschap en andere materialen en machines. Je kunt je uren vermaken met rondstruinen en speuren naar leuke of handige spullen. Danny heeft onder andere een hindernisbaan gemaakt voor de hond en een hek rondom de tuin gebouwd van gevonden materiaal. Ik vermaakte me ondertussen prima in de houtschuur met het hakken en kloven van brandhout (Danny is meer van het bouwen, ik duidelijk meer van het slopen. Wat vullen we elkaar toch goed aan he).

Het huis zelf is van binnen behoorlijk opgeknapt voordat wij er kwamen wonen. Er is een nieuwe badkamer en keuken in geplaatst en het is volledig geverfd. Zodoende voelde het alsof we de eerste bewoners waren van een huis dat al wel de sfeer en het karakter heeft van een oud huis. Helemaal onze stijl! 

Aan één onderdeel merkten we in de koudste weken van het jaar heel duidelijk dat het oud is: de ramen. In een land waar vierdubbel glas geen overbodige luxe is, moeten wij het stellen met twee keer enkel glas (enkel glas met een voorzetraam). Het huis heeft overal veel ramen, wat voor het uitzicht op de omgeving en de hoeveelheid lichtinval fantastisch is, maar voor het buitenhouden van de kou minder praktisch. 

Wereldstad Ryfoss
Onze småbruk staat net buiten Ryfoss, een klein plaatsje met een gelijknamige waterval, die een stuk bruisender is dan het dorp zelf. Ryfoss heeft, naast deze waterval, een tankstation en een buurtsuper waar alles 1,5 keer duurder is dan in de grotere supermarkten. Je zult begrijpen dat we niet vaak in Ryfoss City te vinden zijn. Voor onze wekelijkse boodschappen rijden we naar Fagernes en Leira, twee plaatsen die op 35 minuten rijden liggen. Hier vinden we in principe alles wat we standaard nodig hebben; er zijn meerdere supermarkten en een redelijke selectie overige winkels.

Willen we toch wat meer keuze, in bijvoorbeeld meubels, dan is de dichtstbijzijnde grotere plaats Gjøvik, op 2,5 uur rijden. Willen we bezoek uit Nederland ophalen van het dichtstbijzijnde treinstation, ook dan moeten we 2,5 uur rijden. Moeten we onverhoopt eens naar het ziekenhuis? Yup, 2,5 uur rijden.

In de meeste gevallen rij je ook nog eens heen en weer op dezelfde dag waardoor je dus 5 uren in de auto zit.

Als we samen eens naar Nederland willen, moeten we vanwege de hond met de auto. Dit is niet iets dat we enorm zien zitten want dat is een rit van dik 20 uur. Als één van ons zonder de ander naar Nederland wil, moet die persoon de ander heel lief aankijken om ‘even’ naar de luchthaven gebracht te worden, waardoor de ander 3 uur heen en 3 uur terug aan het rijden is. 

Prachtig Valdres
Goed, dit is dus allemaal niet zo praktisch. Daar staat dan weer tegenover dat Valdres, de regio waar we in wonen, ongelooflijk fantastisch mooi is. We zijn enorm gaan houden van het ruige landschap, de hoge bergen, diepe fjorden etc. Deze omgeving voelt voor mij als het echte Noorwegen. 

Afgelopen zomer hebben we menig mooie zomerdag gevuld met het doen van een topptur: het hiken naar de top van een van die prachtige, hoge bergen. Iets dat ik mezelf voorheen never nooit had zien doen maar waar ik inmiddels enorm gelukkig van word.

Kortom, ons huis en de ligging hebben voor- en nadelen. We hielden daarom al enige tijd onze ogen open voor een ander huis. Een huis dat iets beter bestand is tegen de Noorse kou, het liefst ook de hele winter in de zon staat en wat dichterbij een grotere plaats ligt maar nog wel een beetje afgelegen. Onze voorkeur ging ernaar uit om in Valdres te blijven maar we kwamen er al snel achter dat in deze regio vrijwel nooit een huis te huur staat. Als er al iets te huur kwam, ging het vaak om een huis dat je je ergste vijand nog niet toe zou wensen vanwege de slechte staat óf juist een huis dat niet te betalen is. 

Na verloop van tijd begon het er steeds meer op te lijken dat het niet ging lukken om vóór de winter een woning in Valdres te vinden dat aan onze wensen voldoet. Tijd om onze zoektocht te verbreden…

Volgende week het vervolg!

Zo extreem winters als de winter was, zo zomers was de zomer. Wekenlang hadden we temperaturen tussen de 25 en de 30 graden, de natuur explodeerde, de dagen leken oneindig en wij genoten met volle teugen! 

Vrije momenten vulden Danny en ik met het onderhouden van onze veel te grote tuin, lezen en luieren in de hangmat, heel veel hiken, zwemmen op de meest paradijselijke plekjes, wilde bessen plukken, fikkie stoken en simpelweg genieten van het mooie land waar we in wonen. Iedere dag voelde als vakantie. 

Valdres van boven
Een persoonlijk hoogtepunt (letterlijk) had ik eind mei. Toen mocht ik eindelijk weer eens zweefvliegen. Dit heb ik twee jaar lang veel gedaan boven Friesland en een enkele keer boven Groningen, Noord-Holland en Duitsland. Dit was altijd al super tof maar het leek me helemaal fantastisch om eens boven Noorwegen te zweven.

Min of meer bij toeval ontdekte ik dat er een zweefvliegclub in onze regio zit dus ik nam natuurlijk direct contact op. Al snel kon ik terecht voor een vlucht en ook nog eens op een prachtige, warme dag. En tsjongejonge, wat was dít geweldig! 

De Valdres Flyklubb ligt bovenop een berg, op 800 meter hoogte. Een motorzwever (simpel gezegd een zweefvliegtuig met motor) sleepte het zweefvliegtuig waar mijn piloot en ik in zaten, nog eens 700 meter hoger waar we ontkoppelden en verder gebruik maakten van de thermiek. Twintig adembenemende minuten lang vlogen we boven het landschap van Valdres; de hoge, besneeuwde bergen van Jotunheimen, de fjorden met onvoorstelbaar blauw water en verder overal groen, in alle tinten. Het was keihard genieten! 

Nooit meer slapen
Al vanaf april zijn de dagen hier langer dan in Nederland maar dat merkten we pas echt goed in juni. Rond middernacht is het dan op z’n best schemerig te noemen maar een zaklamp heb je op dat tijdstip nog altijd niet nodig. Een aparte gewaarwording waar we de eerste tijd wel even aan moesten wennen. We zijn regelmatig veel later gaan slapen dan normaal omdat we gewoonweg niet doorhadden dat het al erg laat was. 

Het was heerlijk om zulke lange dagen te hebben. Zoveel zon geeft energie en dat merkten we echt (en konden we wel gebruiken omdat we dus telkens te laat op bed lagen, haha).
 

Alles heeft zo z’n voor- en nadelen. In deze lichte periode zagen we ‘s avonds, tijdens de laatste uitlaatronde van de hond, beduidend minder vaak wilde dieren. Nu het vanaf een uur of 10 ‘s avonds wel weer hartstikke donker is, spotten we weer vaak vossen, herten en elanden in onze achtertuin. Ook kunnen we de sterren weer zien en omdat we om ons heen geen straatverlichting en andere huizen hebben, zien we er heel erg veel. 

Vakantie in eigen land
Ook al biedt Valdres, de regio waar we in wonen, een onuitputtelijke hoeveelheid natuurschoon en mogelijkheden om te hiken en te zwemmen, willen Danny en ik natuurlijk altijd meer zien van Noorwegen. Daarom planden we voor begin juni een roadtrip van een paar dagen.

Op de eerste dag reden we naar Øvre Årdal waar de hike naar de waterval Vettisfossen start. Deze paar uur durende tocht bleek enorrum de moeite waard! Wat ons betreft niet zozeer vanwege Vettisfossen maar wel vanwege de kolkende, turquoise rivier waar je continu langsloopt en alle kleinere watervallen die je onderweg tegenkomt. 

De dag erna reden we een mooie route naar de gezellige en kleurrijke stad Bergen. Hier gingen we voor het eerst in maaaanden weer eens uit eten, zagen we stampvolle terrassen en hoorden we live muziek! Gekke gewaarwording als je middenin het coronatijdperk naar the middle of nowhere bent verhuisd.

Mocht je op zoek zijn naar een nieuwe bestemming voor een stedentrip, kan ik je Bergen van harte aanbevelen. Wat een leuke stad is dat!

Na een nacht in Bergen reden we door naar Vøringsfossen. Deze waterval kan je van bovenaf bekijken vanaf een uitkijkplateau maar wij gingen natuurlijk liever voor de uitdagende wandeling naar de voet van de waterval. Deze tocht bleek voor onze hond echter iets té uitdagend. Een groot deel van het ‘pad’ voert je namelijk over allerlei steenlawines en dat is enorm klimmen en klauteren. Onze soms wat lompe en onhandige Duitse herder kwam daarbij te vaak met z’n poten tussen de stenen terecht en dus besloten we de route niet af te maken. Uiteindelijk hebben we de kloof met de watervallen daarom toch vanaf het uitkijkplateau bekeken. Ook niet vervelend!

Onze roadtrip duurde maar 4 dagen maar het voelde alsof we twee weken hebben getoerd, zó veel moois hebben we gezien! Ik kan dan ook nog wel 486 foto’s plaatsen maar dat zal ik jullie besparen. Ok ok, nog een paar dan:

Eindelijk bezoek!
Nadat we zelf op vakantie waren geweest, was het tijd om wat vakantiegangers bij ons te ontvangen. Eindelijk!

Als eerste kwam mijn moeder een paar dagen. Het was erg fijn om haar te kunnen laten zien hoe we wonen en leven en om haar mee te kunnen nemen naar een paar mooie plekken in de omgeving. Ook voor haar was het prettig en geruststellend om een beter beeld te krijgen van ons leven en om te zien hoe gelukkig we hier zijn.

Na een kleine week namen we weer afscheid van m’n moeder en was het de beurt aan mijn broer om, tijdens zijn motortocht door Noorwegen en Zweden, onze plek te komen bewonderen.

Een paar weken later kwamen de moeder en broer van Danny logeren. Zij houden ook erg van wandelen dus dat hebben we tijdens hun bezoek dan ook heel veel gedaan. Heel tof om op die manier te kunnen laten zien hoe mooi Noorwegen is!

Veranderingen op komst…
Tussen al het genieten, vakantie vieren en bezoek ontvangen door, zijn we ook nog bezig geweest met serieuzere zaken. Na veel wikken en wegen, een paar slapeloze nachten en meerdere flip-overvellen vol te hebben geschreven met voor- en nadelen, hebben we een besluit genomen: we gaan verhuizen!

Hoe, wat, waarom, wanneer, waarheen? Daarover vast meer in de volgende blog. Al kan het zomaar weer een maand of 5 duren voor ik zin heb in het schrijven daarvan…

Vandaag wonen we precies een half jaar in Noorwegen! We zijn inmiddels al zo gewend aan het Noorse leven dat het wat gek voelt om erover te schrijven. Zo bijzonder is het toch niet dat er deze winter zo’n 2 meter sneeuw viel, we wekenlang temperaturen van -25 hadden en we regelmatig een eland spotten? Maar dan besef ik weer hoe anders de winters in Nederland zijn en dat wat we hier meemaken toch best noemenswaardig is. Dus klim ik maar weer in de spreekwoordelijke pen voor een samenvatting van de afgelopen maanden.

(Dat hele samenvatten is trouwens niet mijn sterkste punt dus ga er maar even goed voor zitten. Wees gerust, er staan ook veel plaatjes bij. )

December: kerst en oudejaarsavond
Het lijkt alweer een eeuwigheid geleden, zeker nu de lente zich aandient, maar onze kerstdagen vind ik tóch noemenswaardig. Deze waren namelijk zo idyllisch dat het bijna voelde alsof we in onze eigen, veel te zoetsappige kerstfilm speelden. 

Kerstavond gingen we heerlijk uit eten bij een hotel waar vrienden van ons werken. De horeca is hier gewoon open en in de wetenschap dat dat in Nederland niet het geval is, voelde ons kerstdiner extra luxe. 

Op eerste kerstdag gaven we elkaar de cadeautjes die onder de kerstboom op ons lagen te wachten. Onder één van de twee kerstbomen, moet ik eigenlijk zeggen. Één gekocht, één uit eigen tuin. When in Norway…

De rest van de kerst deden we bordspelletjes, keken we foute kerstfilms in onze foute kersttruien, bakten we pepperkaker (Noorse kerstkoekjes), wandelden we door het prachtige sneeuwlandschap en dronken we natuurlijk veel warme chocolademelk en rode wijn. 
Kortom, onze kerstdagen waren bijna misselijkmákend perfect.

Ook oudejaarsavond was leuk, met zelfgemaakte oliebollen, prosecco (waarbij het ideaal bleek dat de hele tuin kan dienen als wijnkoeler), de vuurkorf en muziek aan en jawel, zelfs wat vuurwerk in de verte.

Natuurlijk was het jammer dat we de feestdagen niet met familie en vrienden konden doorbrengen maar daar stonden we maar niet te lang bij stil.

Januari en februari: kou en sneeuw
In het nieuwe jaar brak eigenlijk pas de echte kou aan. Kouder dan -16 hadden we het tot dan toe nog niet gehad maar op de eerste dagen van januari werd het -25 en tot eind februari schommelde het rond die temperatuur. 

Vanwege de hond moeten we er sowieso een paar keer per dag uit, dus we raakten al snel gewend aan het hele riedeltje: 

• skibroek aan over je gewone broek;
• winterjas aan over je thermoshirt en warme trui;
• sjaal om en deze goed in je jas stoppen zodat de kou nergens stiekem door een kiertje kan;
• goed gevoerde muts op;
• wollen sokken aan;
• snowboots aan en niet vergeten de binnenbroek van je skibroek in je snowboots te stoppen;
• tussendoor de hond voorzien van riem en reflectiehesje;
• en tot slot handschoenen aan die dankzij hun dikte sterk doen denken aan bokshandschoenen. En dan maar hopen dat je nergens jeuk krijgt.

Check? Dan ben je 10 minuten verder, zie je er een beetje uit als een Michelin-mannetje maar ben je wél bestand tegen de kou. Overigens hebben we van meerdere mensen gehoord dat de afgelopen winter de koudste was in jaren dus we hebben een goede vuurdoop ijsdoop gehad!

Zoals ik eerder al noemde is er, verspreid over de gehele winter, ongeveer 2 meter sneeuw gevallen. Er leek een soort schema in het weer te zitten: een week of 3 prachtig weer met strakblauwe lucht maar wel extreem koud en dan 2 à 3 dagen temperaturen rond het vriespunt en sneeuw. Heel. Veel. Sneeuw. Omdat dit dus altijd gepaard ging met hogere temperaturen, die na die flinke kou extra warm aanvoelen, stond ik dan soms zomaar sneeuw te vegen in een t-shirt! Om de volgende dag weer als Michelin-mannetje naar buiten te moeten. 

Jeg snakker litt norsk!
Iets anders dat ik noemenswaardig vind, is dat ik begin dit jaar mijn Noorse les weer heb opgepakt en inmiddels mijn A2-certificaat heb behaald. In de praktijk komt dit erop neer dat vooral het lezen en schrijven goed gaat. Het spreken en luisteren gaat weliswaar steeds beter maar blijft de grootste uitdaging. Er zijn nogal wat dialecten binnen het Noors en ook in onze regio wordt een dialect gesproken dat aardig afwijkt van het Noors dat ik geleerd heb. Je kunt het vergelijken met het moeten verstaan van plat Limburgs of Gronings als je net wat Nederlands hebt geleerd. Niet te doen!

Eind april beginnen mijn lessen op B1-niveau. De nadruk ligt in deze lessen meer op het spreken dus hopelijk gaat dat na verloop van tijd dan ook wat soepeler.

Maart: lente en sneeuwstorm
Begin maart brak hier bijna van de ene op de andere dag de lente aan. Twee weken lang hadden we temperaturen boven nul en volop zon waardoor de sneeuw… euhm ja, als sneeuw voor de zon verdween.

We besloten snel nog de huskysledetocht te boeken die we beiden hoog op onze bucketlist hadden staan. De mensen die mij en/of Natuurlijk Noorwegen ook op Instagram volgen, hebben de foto’s en filmpjes vast gezien. Het was fantastisch! Terecht een bucketlist item en iets dat ik iedereen kan aanraden! 

Omdat we in de eerste weken van maart het pak sneeuw met een paar centimeter per dag zagen afnemen, besloten we de aanschaf van een elektrische sneeuwveger uit te stellen tot komend najaar. Naïeve, nieuwe Nedernoren die wij zijn. Want uiteráárd is de winter hier begin maart nog niet voorbij! Haha, stel je voor! 
Dus na een paar lente-achtige weken kwam de winter weer keihard terug in de vorm van een sneeuwstorm. Deze duurde twee dagen en leverde 40 centimeter verse sneeuw op. Helemaal fijn was dat dit gebeurde aan het begin van de anderhalve week waarin ik alleen thuis was.

Danny was voor werk en privé naar Nederland dus toen de storm enigszins was gaan liggen (toen het niet meer horizontaal maar diagonaal sneeuwde), stortte ik me in m’n uppie op het sneeuwruimen. Ondertussen genoot Danny in Nederland van kroketten, oude kaas en speciaalbiertjes. Super leuk.

Nu dan echt lente?
Inmiddels lijkt ook deze sneeuwstorm alweer een hele tijd geleden want de laatste dagen is het wederom flink aan het dooien. Met de dag wordt de zon krachtiger en het landschap groener. Erg fijn want we hebben zin om weer lekker te wandelen. De enorme lading sneeuw maakte dat in veel gebieden onmogelijk dus we kijken er naar uit om weer (zonder ski’s) de natuur in te kunnen.

Overigens ben ik nog steeds niet uitgekeken op de sneeuw en het bevroren landschap. Dat is zo belachelijk mooi dat ik me afvraag of ik daar ooit op uitgekeken kán raken. 

Aannames versus werkelijkheid
Als alle aannames die ik de afgelopen tijd gehoord heb, zouden kloppen, zou ons leven er hier als volgt uitzien:

Aannames
Het is december. Dat betekent dat we de hele dag in het donker zitten. De zon komt pas in februari weer terug. Buiten is het -30 en guur, de wind giert om het huis. We kruipen dicht tegen elkaar aan, voor de houtkachel. Alleen als het vuur bijna uit dreigt te gaan, gooien we er een nieuw blok op want hout is duur. Alles is duur in dit land. Daarom doen we de elektrische kachels zo min mogelijk aan in huis. Anders hebben we zomaar een stroomrekening van 5000 kronen te pakken. Koken doen we om deze reden ook op de houtkachel. Aardappels en een stukje elandenvlees. Karig maar het vult en is nog nét te betalen.

Samen onder een dekentje, zittend voor de houtkachel…dat klinkt heel romantisch maar in werkelijkheid zijn we wel uitgepraat. Sinds we hier wonen spreken we immers alleen elkaar nog maar. Mensen die zeggen dat Friezen stug zijn, hebben vast nog nooit een Noor ontmoet.

Oh, waren we nog maar in Nederland…

Werkelijkheid
De werkelijkheid ligt gelukkig een béétje anders!

Het is december. Dat betekent dat we daglicht hebben vanaf half 9/9 uur tot een uurtje of 4. Het verschil met Nederland is op deze kortste dagen van het jaar dus maar anderhalf tot 2 uur. In de zomer krijgen we daar 2 uren meer daglicht dan Nederland voor terug.

De temperatuur heeft buiten een enkele keer de -10 aangetikt maar schommelt nu al dagen rond het vriespunt. Wind lijkt hier niet te bestaan en omdat de gevoelstemperatuur een stuk hoger ligt dan de werkelijke temperatuur, lopen we nog vaak zonder muts, handschoenen en sjaal buiten. Kan prima.

Als we ’s ochtends beneden komen, is het in huis op z’n koudst 14 graden. Snel de houtkachel aan, met hout dat we gratis hebben gekregen van onze ongelooflijk aardige Noorse verhuurders, en de temperatuur stijgt al gauw tot boven de 22 graden. Pfff…kan die dikke Noorse trui ook wel weer uit.

Koken doen we gewoon op de inductiekookplaat want die stroomrekening, daar hoeven we ons niet druk om te maken. Stroom kost slechts een kwart van wat het in Nederland kost.

Scheelt weer want eten en drinken, tja, dat is wel wat duurder. Gemiddeld zijn we aan boodschappen zo’n anderhalf keer zoveel kwijt als in Nederland.
Maar behalve de stroom is ook de wegenbelasting hier véél lager en is brandstof iets goedkoper. Daarnaast is onze huur idioot laag als je ziet wat we ervoor krijgen, hoeven we geen rioolheffing te betalen, hebben we geen gas en dus ook geen gasrekening en is ons water gratis. 

Hadden jullie niet gedacht he?

We hoeven dus echt niet te leven op water en brood en doen min of meer dezelfde boodschappen als we gewend waren.

Dan nog even over die eenzaamheid.
Vorige week hadden we twee dagen een Nederlandse logee (die in Oslo woont), de afgelopen week had ik 4 videobeldates met vrienden en moeders, voor vanavond staat nog zo’n Skypesessie gepland, de koelkast hangt helemaal vol met alle kaartjes die we hebben gekregen én zaterdag gaan we borrelen bij Nederlanders die we hier hebben leren kennen.

Tot slot zijn we ook nog uitgenodigd om traditionele rakfisk te eten (en deze gefermenteerde vis vooral te verdrinken in heel veel Aquavit) bij onze verhuurders. Je weet wel, die stugge Noren.

Danny en ik moeten het al bijna plannen als we samen een avond voor de houtkachel door willen brengen. Dat doen we overigens wel zonder dekentje hoor, veel te warm hier!

Wat vliegen de dagen hier om! Danny en ik wonen nu 2 maanden in Noorwegen en hoewel het soms voelt alsof de verhuizing nog maar 2 weken geleden was, zijn we ook al heel erg gewend aan ons nieuwe leven. Er is alweer zoveel gebeurd en we hebben alweer zoveel gedaan!

Quarantainewandelen
De eerste 10 dagen na aankomst moesten we in quarantaine. Dat was geen straf want de weken voorafgaand aan onze verhuizing waren best hectisch en emotioneel. We waren dus wel toe aan een beetje rust. Bovendien mochten we tijdens die 10 dagen gelukkig wel de natuur in en dan is quarantaine in Noorwegen heel goed vol te houden.

In de directe omgeving van ons huis zijn verschillende hikeroutes te vinden waarvan we gelijk in de eerste weken een heel aantal hebben gelopen. Deze wandelingen waren stuk voor stuk prachtig maar de klim naar de top van Hugakøllen was misschien wel de mooiste. Wát een uitzicht!

Klusjes, meubels en huurauto’s
Na die 10 dagen quarantaine moesten er de nodige praktische dingen geregeld worden. Zo hadden we nog veel meubels en andere spullen nodig, moesten we een hek bouwen in de tuin (aangezien al snel bleek dat de hond iets te graag achter vossen en herten aanrent), een grindpad aanleggen en moesten we de eerste stappen zetten voor onze inschrijving in Noorwegen.

Veel van deze praktische zaken kosten hier veel meer tijd dan we gewend zijn. We wonen niet in de buurt van grote steden dus we moeten al gauw 3 uur rijden om bijvoorbeeld meubels te kunnen kopen. Voor boodschappen kunnen we naar een supermarkt vlakbij maar die is klein en erg duur. Grote, goedkopere supermarkten liggen op een half uur rijden. Prima te doen… áls je een auto hebt. Maar je raadt het vast al, die hadden wij nog niet!
Danny heeft nog wel een auto in Nederland maar dat is niet een hele geschikte voor deze omgeving en het invoeren kost zoveel geld dat je net zo goed een nieuwe kunt kopen.

Voor alle tripjes naar meubelzaken en supermarkten hebben we de afgelopen weken daarom telkens een auto moeten huren. Niet echt ideaal natuurlijk. We keken dus enorm uit naar het moment waarop we een eigen auto zouden hebben!

Het D-nummer gedoe
Om een auto te kunnen kopen en verzekeren, heb je een Noorse bankrekening nodig. Deze kan je alleen openen als je minimaal een D-nummer (tijdelijk persoonsnummer) hebt en het aanvragen van een D-nummer kan alleen als je bijvoorbeeld een huis koopt, een baan hebt, je inschrijft als werkzoekende of als je je eigen bedrijf start.

Dit laatste is als enige van de mogelijkheden op ons van toepassing. Danny heeft daarom al vrij vlot zijn bedrijf ingeschreven bij het Brønnøysundregister, de Noorse KvK. En toen was het wachten op de post voor het D-nummer. Want inderdaad, dit kan blijkbaar niet digitaal.

Vandaag besteld, morgen in huis? Niet in Noorwegen!
In Nederland zouden we, bij gebrek aan een auto, ondertussen veel spullen voor in huis online kunnen bestellen om ze de volgende dag al te kunnen verwachten. Dat werkt hier een beetje anders. Vrijwel alles heeft een levertijd van 3 tot 7 werkdagen en wordt in de meeste gevallen dan ook nog eens niet bij je thuis afgeleverd maar bij de plaatselijke supermarkt of een ander afhaalpunt. Nou wonen wij voor Noorse begrippen niet heel ver van de supermarkt maar echt praktisch is het niet om 1,5 kilometer heuvel af, heuvel op te moeten lopen met een tapijt onder je arm of nog leuker, 6 eetkamerstoelen… 

Gelukkig kwam het D-nummer ‘al’ na een paar weken binnen, wat vrij vlot schijnt te zijn, en konden we een bankrekening openen. Daarna startte de zoektocht naar een auto. Wederom een tijdrovende klus want er is weinig aanbod in de regio. Na veel vergelijken, uitzoeken en mailen en bellen met autodealers, hebben we uiteindelijk in de buurt van Oslo een Volvo XC60 opgehaald! 

Genieten en vuurtjes maken
Tussen al dit regelen, klussen en heen en weer rijden door, zijn we vooral enorm aan het genieten. We zijn overdag graag en veel buiten en als we al binnen zijn, omdat er ook af en toe gewerkt schijnt te moeten worden, zitten we vaak alsnog naar buiten te staren, naar het uitzicht dat iedere dag weer anders lijkt. 

We doen samen veel bordspelletjes en (video)bellen regelmatig met onze vrienden en moeders. Ik lees ineens weer het ene na het andere boek én ben chef houthakken & vuur maken geworden. 

De elektrische kachels hebben we tot nu toe heel weinig hoeven gebruiken, omdat de houtkachels het huis erg goed verwarmen. Dit zal waarschijnlijk niet meer voldoende zijn als we temperaturen van minus 20 bereiken maar tot nu toe hebben we het binnen behaaglijk warm. 

Noorse winter
De laagste temperatuur die we tot nu toe overdag gehad hebben, was min 7. Dit klinkt kouder dan het voelt. De luchtvochtigheid ligt hier een stuk lager dan in Nederland waardoor de gevoelstemperatuur hoger ligt. Zo heb ik bij 8 graden nog in een t-shirt de hond uitgelaten en hebben we zonder jas in de tuin geklust toen het 3 graden was. 

Eind oktober hebben we de eerste sneeuw (zo’n 30 centimeter) al gehad maar die verdween na enkele dagen weer. Vorige week werden we ineens weer wakker in een witte wereld die sindsdien bijna iedere dag een beetje witter wordt. De temperatuur komt inmiddels ook niet meer boven het vriespunt uit dus wat er nu valt, zal de komende maanden waarschijnlijk niet meer verdwijnen. Wel zal er ongetwijfeld nog veel meer vallen, een pak sneeuw van 1 tot zelfs 1,5 meter is hier niet uitzonderlijk! 

Wit sprookjeslandschap
Ik ben erg benieuwd hoe het zal zijn als er een meter sneeuw, of meer, ligt. Misschien dat we er dan op een gegeven moment wel helemaal zat van worden maar tot nu toe is het heel fijn dat alles mooi wit is. Niet alleen vanwege het prachtige gezicht maar ook omdat het ‘s avonds een stuk lichter lijkt door de reflecterende werking van de sneeuw. Als ik in het donker de hond uitlaat, sta ik regelmatig even stil om goed om me heen te kunnen kijken. We hebben heel vaak helder weer en er is geen straatverlichting dus je kunt ontelbaar veel sterren zien. Omgeven door naaldbomen en sneeuw waan je je dan bijna in een sprookje. 

Wilde dieren spotten
In een laagje verse sneeuw kun je trouwens ook goed de sporen zien van alle wilde dieren die rond ons huis lopen. En dat zijn er best wat! We hebben al vossen, herten, rendieren en otters gespot en we wéten dat er ook elanden voorkomen op het stuk grond bij het huis. Tot dusver hebben we alleen veel poep gezien van deze enorme beesten maar nog geen eland in onze achtertuin kunnen betrappen.

We hebben begrepen dat die kans wel een stuk groter wordt naarmate er meer sneeuw valt. Als er bij ons 50 centimeter ligt, ligt er in de hoger gelegen bossen namelijk zo maar een meter. Elanden kunnen zich daar een stuk minder goed doorheen bewegen dus zoeken ze dan de lager gelegen delen op waar minder sneeuw ligt. 

Het lijkt me best spannend om in het donker ineens oog in oog te staan met een eland. Gelukkig schijnen ze meestal niks te doen, behalve als ze zich bedreigd voelen. En laten wij nou net een hond hebben die nogal uit kan vallen naar alles wat beweegt en geen mens is…

Ruim een jaar lang hebben Danny en ik uitgekeken naar het moment waarop we in Noorwegen konden gaan wonen. Een jaar met een aantal ups en vele downs. Een jaar waarin we vaak hebben gedacht dat het helemaal niet meer zou gaan gebeuren.
Tot alles ineens in een stroomversnelling kwam en we, twee maanden geleden, het huurcontract ondertekenden van die mooie ‘småbruk’ in Ryfoss!

Druk druk druk
Het duurde vervolgens even voor we de schok te boven waren. Toen het tot ons was doorgedrongen dat het nu dan toch echt zou gaan gebeuren, moesten we hard aan het werk om de verhuizing ook daadwerkelijk te realiseren.

We zetten onze huizen in de verkoop, maakten vrienden en familie blij met spullen die we zelf niet meer nodig hadden, verkochten het één en ander dat nog enigszins van waarde was en gooiden veel andere spullen weg. Samen schaften we vervolgens een heel aantal nieuwe meubels en andere benodigdheden aan om van twee interieurs één te maken. Iets dat nog best lastig is als je de keuzes moet baseren op één korte bezichtiging van je nieuwe huis!

We maakten laatste afspraken bij de tandarts, dierenarts, podoloog etc. én we planden natuurlijk nog zoveel mogelijk leuke dingen met vrienden en familie (waarbij er vooral niet over afscheid gesproken mocht worden!). 

Dit laatste was een welkome afwisseling tussen al het geregel door. En wat zijn we verwend door allerlei lieve mensen om ons heen met leuke uitjes, borrels, etentjes en (Hollandsche) cadeautjes! 

Tot slot moest de verhuizing zelf natuurlijk geregeld worden. Een hele uitdaging! We ontdekten al snel dat het inhuren van een verhuisbedrijf ons zo’n 7.000 euro zou kosten. Dat móest goedkoper en leuker kunnen. Gelukkig bleken vrienden bereid te helpen en met een beetje geluk zouden al onze spullen wel in een te huren bus en aanhanger passen.

Last-minute tattoo
Toen de laatste twee weken in Nederland aanbraken, deed zich ineens nog een kans voor die ik niet kon laten lopen. Door toeval kon ik plotseling terecht bij Mara Koekoek, een zeer populaire tattoo-artist die ik al jaren volg en waar ik dolgraag een tatoeage door wilde laten zetten. Ook al had ik het heel druk met duizendmiljoen regeldingen, hier moest ik natuurlijk gewoon tijd voor máken!

Geïnspireerd door mijn emigratieproces en door Scandinavische landschappen, heeft Mara een waanzinnig mooi ontwerp voor mij gemaakt en deze op mijn arm gezet.
Heel uniek en heel blij mee!

De verhuisdag
Na een paar drukke weken waarin veel van ons aanpassings- en doorzettingsvermogen werd gevraagd, brak de verhuisdag dan eindelijk aan!

In Groningen laadde Danny met behulp van zijn broer en vrienden een gehuurde verhuisbus vol en in Leeuwarden zette ik samen met een vriend mijn overgebleven bezittingen in een aanhanger. Aan het einde van de middag reden wij naar Groningen om Danny te helpen met de laatste dingen en om gezamenlijk te eten. 

Na tot slot nog wat boodschappen te hebben ingeslagen om de quarantaineperiode in Noorwegen uit te kunnen zingen, vertrokken we. We reden ‘s nachts omdat we de volgende ochtend om 8 uur bij de ferry in Hirtshals, Denemarken moesten zijn. 

Een lange 24 uur
De reisnacht was lang en slopend maar met veel tankstationkoffie en autospelletjes sloegen we ons er doorheen. We waren mooi op tijd bij de boot en tijdens de overtocht kon iedereen, behalve ik, een paar uurtjes slapen. 

Na aankomst in de haven kwam het moment dat ik het spannendst vond: de douane! We hadden al het papierwerk goed voorbereid, zowel voor onze spullen en de hond als voor de quarantaine. Maar omdat je niet precies weet wat je kunt verwachten, vond ik dit toch wel een nagelbijtmoment. Dit bleek nergens voor nodig. De papieren werden kort bekeken en er werden op vriendelijke toon nog een paar vragen gesteld. Vervolgens werden we van harte welkom geheten en mochten we doorrijden! Yes! Vi er i Norge!

Vanaf Langesund, waar we aankwamen met de boot, was het nog zo’n 350 kilometer tot ons nieuwe onderkomen. Een rit die, onderbroken door pauzes om te eten, tanken en de hond uit te laten, nog 6 lange uren duurde. Volledig gesloopt kwamen we halverwege de avond aan, bijna 24 uur na vertrek uit Nederland! 

Thuiskomen
Het stel waar we het huis van huren kon, in verband met onze verplichte quarantaine, ons niet in levende lijve verwelkomen. Wel hadden ze van tevoren één van de houtkachels in huis goed opgestookt zodat het bij aankomst heerlijk warm was. Ook hadden ze een fles bubbels, een mooie plant en een lief kaartje achtergelaten. Dat was fijn thuiskomen.

Met het laatste restje energie dat we nog hadden, laadden we de noodzakelijke spullen uit om voor iedereen een slaapplek te kunnen creëren. Gek genoeg hadden we daarna ineens nog genoeg kracht over om een paar (zeer verdiende) biertjes te drinken alvorens een bed op te zoeken en ein-de-lijk écht te kunnen slapen!

De verhuizing zit erop…
We wonen in Noorwegen!

Tot vrijdag 10 juli, toen Noorwegen ineens met een lijst van landen kwam die vanaf 15 juli weer welkom zouden zijn. En…Nederland stond er tussen! Yes!

We lieten er geen gras over groeien en regelden binnen enkele dagen bezichtigingen met verhuurders (in het Noors!), een vlucht, een huurauto, overnachtingen en een oppas voor onze hond.

Woensdag 22 juli was het zover. We vlogen, met mondkapje op, van een stampvol Schiphol naar een uitgestorven Gardermoen, waar we vervolgens onze huurauto oppikten. Ondanks de ‘zakelijke’ aard van ons tripje, kregen we al snel een vakantiegevoel. Het weer was super en de gebieden waar we doorheen reden onvoorstelbaar mooi.

Van de drie bezichtigingen die we hadden gepland, waren er op dat moment nog twee over. Voor één huis was namelijk al een huurder gevonden. We wisten dus dat de kans groot was dat we onverrichter zake naar huis zouden gaan. Ook omdat er bij beide huizen uiteraard nog andere geïnteresseerden waren. Desondanks gingen we met frisse moed op weg naar Ryfoss, naar huis #1.

Huis #1
Bij het zien van de foto’s van dit huis op finn.no (soort Noorse Funda en Marktplaats in één), waren we direct verkocht. Na het verkennen van de omgeving op Google Maps waren we nog verkochter. Dit typisch Scandinavische huis ligt direct naast een rivier, heeft een waterval om de hoek, biedt uitzicht op een besneeuwde berg en ligt op een uurtje rijden van Jotunheimen, een prachtig, groot nationaal park.
In het echt bleek het huis nóg mooier dan op de foto’s. Het is van binnen en van buiten volledig gerenoveerd en dat is te zien!

De eigenaresse en haar man (in Noorwegen zijn de meeste huurhuizen in handen van particulieren) leidden ons rond en vertelden ons enthousiast over de historie van het huis en het enorm stuk land dat erbij hoort.
We klikten direct met ze en hadden nog lang door kunnen kletsen maar we moesten in de middag nog een huis bekijken.

Dus, op naar huis #2 in Vinstra!

Huis #2
Op de foto’s oogde dit huis vrij luxe. Met een prachtige, grote veranda langs twee kanten van het huis, een heerlijk bubbelbad en een enorme keuken had het niet misstaan in MTV Cribs. Bijna te luxe voor ons en met eigenlijk ook een iets te hoog prijskaartje voor ons.

In werkelijkheid bleek het huis diverse elementen te hebben die erg afdeden aan de luxe. Veel kamers waren klein en donker en de indeling voelde onlogisch.

Het grootste nadeel vonden we echter de weg naar het huis toe. De laatste 1,5 kilometer bestond namelijk uit een smal, onverhard pad, steil omhoog en met meer haarspeldbochten dan rechte stukken. Tel daarbij op dat hier in de winter gerust een meter sneeuw kan liggen en dan begrijp je misschien waarom we de ligging van het huis niet bijzonder praktisch vonden.

Een nachtje slapen
Het moge duidelijk zijn, huis #2 ging het niet worden. En ook al waren we beide enorm enthousiast over huis #1, besluiten dat je een huis gaat huren in een ander land is niet niks. We namen ons daarom voor om er in ieder geval één nachtje over te slapen.

De volgende ochtend waren we, ondanks de grootte van dit besluit, er nog steeds 100% zeker van: in dit huis zien we onszelf wel wonen!

Met licht trillende handen belden we de eigenaresse om te vertellen dat, als zij ons ook nog steeds wilde, wij graag het huis wilden huren! Gelukkig was zij net zo enthousiast als wij en daarom zijn we (onder voorbehoud van corona) per 1 september de huurders van deze mooie småbruk in Ryfoss!!

De toekomst blijft echter onzeker. We weten niet wanneer we Noorwegen weer in kunnen, we weten niet of mijn bedrijfsplan (dat te maken heeft met reizen en toerisme) nu nog wel levensvatbaar is, we weten niet of we veel minder geld gaan krijgen voor onze huizen dan anderhalve maand geleden.
We weten het gewoonweg niet.

Ik probeer me hier maar bij neer te leggen want er iets aan veranderen kan ik natuurlijk niet. Inmiddels is de motivatie, en daarmee mijn werklust, gelukkig weer wat terug. De extra tijd die ik dankzij social distancing heb, benut ik om me op verschillende manieren te ontwikkelen en me optimaal voor te bereiden op onze emigratie. Als straks de meest impactvolle maatregelen opgeheven worden, zijn wij er klaar voor!

En tot die tijd…dromen we nog maar wat weg bij de foto’s.

Zodra dit allemaal wat concreter is en er daadwerkelijk dingen lopen, zal ik hier wat meer over vertellen.

Nu eerst nog even terugblikken. In november en december, toen mijn laatste werkdag steeds dichterbij kwam, kreeg ik extra veel vragen over onze plannen. Omdat veel vragen meerdere keren gesteld werden en worden, zal ik deze hier zoveel mogelijk beantwoorden.

Geen zin om alles door te lezen? Klik dan hieronder op de vraag waarop je het antwoord wel graag wil weten.

-Wanneer gaan jullie emigreren?

-Hoe ga je daar rondkomen? Noorwegen is toch hartstikke duur?

-Gaan jullie daar een Bed & Breakfast beginnen?

-Doen jullie mee aan Ik Vertrek?

-Waar in Noorwegen gaan jullie wonen?

-Zie je het wel zitten om zo lang in het donker en de kou te zitten?

-Wil Danny wel echt mee?

-Spreken jullie al Noors?

-Wanneer gaan jullie emigreren?
Veel mensen denken dat we van plan zijn om al in januari te vertrekken en dat ik om die reden mijn baan heb opgezegd per 2020. Dit is allerminst het geval maar wel een begrijpelijke aanname. Ik roep immers al een jaar dat ik wil emigreren en al een half jaar dat de bestemming Noorwegen wordt. Je zou misschien verwachten dat er dan al meer duidelijkheid is en we een volwaardige planning hebben liggen. Maar met een 40-urige werkweek en alle andere ‘verplichtingen’, kwam ik niet voldoende toe aan het treffen van voorbereidingen en het maken van een planning. Dát is dan ook de reden dat ik mijn baan heb opgezegd.

Deze voorbereidingen moeten dus de komende tijd gaan gebeuren. Om te beginnen het opzetten van één of meerdere bedrijfjes waarmee we zoveel mogelijk online ons geld willen verdienen. We hebben diverse ideeën die vooral veel tijd vergen om te realiseren.

Vervolgens moet er het nodige geregeld worden om daadwerkelijk te kunnen en mogen emigreren. Denk aan verkoop van onze huizen in Nederland, huur van een huis in Noorwegen, het regelen van verzekeringen, abonnementen, belastingen, g/w/l enzovoort. Om nog maar te zwijgen over het regelen van een persoonsnummer in Noorwegen waar je vooral veel geduld voor schijnt te moeten hebben.

We geven onszelf een aantal maanden om het één en ander op te zetten en om alles rondom de emigratie uit te zoeken en te bedenken. We verwachten natuurlijk niet dat we in een paar maanden tijd ineens een goedlopend bedrijf hebben maar we willen wel een begin maken en dat vervolgens in Noorwegen verder uitbouwen.

We zullen in ieder geval niet eerder vertrekken dan juni maar de kans bestaat ook dat het een heel aantal maanden later wordt dan dat.

-Hoe ga je daar rondkomen? Noorwegen is toch hartstikke duur?
De eerste vraag heb ik hierboven natuurlijk al deels beantwoord maar wat betreft de tweede vraag: Noorwegen is niet in alle aspecten zo duur. Als vakantiebestemming is het vrij prijzig in vergelijking met, laten we zeggen, Italië en ik denk dat het de reputatie van duur land daar voornamelijk aan te danken heeft. 

Op vakantie geef je geld uit aan accommodatie, boodschappen en activiteiten maar níet aan huur / hypotheek van een woonhuis, bijvoorbeeld. En ja, aan boodschappen ben je in Noorwegen inderdaad meer kwijt dan in Nederland maar grond daarentegen is in veel gebieden extreem goedkoop.

Tel daarbij op dat er enorm veel hout voorradig is, waar de meeste huizen van gebouwd worden. Dat maakt dat de huurprijs in veel gebieden erg laag is.

Daarnaast zijn er ook uitgaven zoals wegenbelasting die in Noorwegen een stuk lager liggen dan wij hier in Nederland gewend zijn.

Als je dan ook nog eens een Noors salaris verdient, heb je al helemaal niks meer te klagen. Een bijbaantje in Noorwegen sluit ik dan ook zeker niet uit. Niet alleen voor het salaris natuurlijk, ook voor de contacten en het beter leren van de taal.

-Gaan jullie daar een Bed & Breakfast beginnen?
Alsjeblieft niet! Ik heb nooit zo begrepen waarom dat voor zoveel mensen een grote droom is. Het lijkt me vreselijk om dag in, dag uit gasten te hebben (wég privacy waar ik zo op gesteld ben), eerder op te moeten staan dan zij om ontbijt voor ze te maken (dahaag uitslapen in het weekend) en als ze vertrokken zijn, de bedden te verschonen en wc’s te schrobben (yuk, yuk, yuk).

We willen juist graag meer rust en ruimte. Dus nee, geen B&B. Wel komt er natúúrlijk een fijne logeerkamer voor vrienden, familie etc. En voor die logees zullen we met liefde ontbijt maken, het bed verschonen en de wc schrobben.

-Doen jullie mee aan Ik Vertrek?
Nog zo’n gevalletje ‘Alsjeblieft niet!’. Door heel twitterend Nederland bekeken en beoordeeld worden… ik pas ervoor. Als we nou iets toeristisch zouden willen beginnen (zoals een Bed & Breakfast, haha), was het misschien een ander verhaal geweest. Dan kun je de publiciteit die dat programma oplevert, goed gebruiken. Gelukkig is dat bij onze plannen niet het geval en hoeven we onze ruzies en gebrek aan kennis van de Noorse taal niet met gekromde tenen op tv terug te zien.

-Waar in Noorwegen gaan jullie wonen?
We richten ons met name op de zuidelijk gelegen provincie Telemark en omgeving. Deze keuze is gebaseerd op een aantal factoren zoals gemiddelde hoeveelheid neerslag, temperatuur, kans op sneeuw in de winter en de nabijheid van grotere plaatsen en een luchthaven. Daarnaast is Telemark een ontzettend mooie en diverse provincie. Al is in Noorwegen natuurlijk geen enkele provincie lelijk te noemen. 

-Zie je het wel zitten om zo lang in het donker en de kou te zitten?
Dat zie ik inderdaad niet zitten. Daarom gaan we ook niet naar Spitsbergen emigreren.

In Zuid-Noorwegen valt dit allemaal heel erg mee. Tijdens de kortste dagen van het jaar is er in het zuiden maar 1,5 uur minder daglicht dan in het noorden van Nederland. Daar staat tegenover dat op de langste dagen Zuid-Noorwegen juist 1,5 uur langer daglicht heeft!

En wat betreft de kou: ik hou daarvan. Mijn favoriete temperatuur ligt zo rond het vriespunt. Gemiddeld zal het in Telemark zo’n 6 à 7 graden kouder zijn dan bij ons, iets waar ik dus alleen maar enorm naar uitkijk. Daar komt nog bij dat de kans op sneeuw in de wintermaanden natuurlijk vele malen groter is dan in Nederland. En sneeuw, daar houden wij beide wel van!

-Wil Danny wel echt mee?
(Ja, deze vraag heb ik echt gehad. Meermaals!)

*Sarcasmemodus aan*
Nee, Danny wil eigenlijk niet emigreren en al helemaal niet naar Noorwegen. Maar ja, hij heeft geen ruggengraat én niks te willen.
*Sarcasmemodus uit*

Natúúrlijk wil Danny wel mee! Hij roept al jaren dat hij graag wil emigreren. Toegegeven, destijds dacht hij daarbij zelf meer aan een land als Spanje maar hij was dan ook nog nooit in Scandinavië geweest.

Tijdens onze roadtrip door IJsland werd hij net zo verliefd op dat land als ik. En sinds onze reis door Zuid-Noorwegen gaat er geen dag voorbij waarop hij niet aan Noorwegen denkt en erover praat. Sterker nog, Danny checkt twee keer per dag het aanbod van huurhuizen op www.finn.no om te kijken welke Scandinavische paleisjes er nu weer bij zijn gekomen.

-Spreken jullie al Noors?
In oktober zijn we voortvarend van start gegaan met een cursus Noors. Keurig deden we ons huiswerk en gingen we op vrijdagavond naar de lessen in plaats van naar de kroeg. Deze lessen bleken echter niet heel veel toe te voegen en onze motivatie om na een werkdag nog hard aan de studie te gaan, zakte wat in.

De eerlijkheid gebiedt me te vertellen dat we de studieboeken niet meer open hebben gehad sinds de cursus is afgelopen. Hier gaat binnenkort wel weer verandering in komen want we willen beiden toch wel graag wat basiskennis hebben voor we vertrekken. Nu we de mogelijkheid hebben, gaan we dan maar overdag aan de studie.

Dus de volgende blog is in het Noors! (Nope.)